ช่วงนี้ชีวิตเรามันเปนอะไรว้า

 

ไหนจะต้องมาโดนด่าอีก

 

เรื่องไม่เป็นเรื่องแท้ๆ

 

พอไม่มีตังเนี่ย  ทุกอย่างแมร่งงง

 

ไม่ช่วยเหลือกันเลย  ไหนจะรถเสีย

 

ไหนจะตังหายอีก

 

มันเป็นอะไรว้า  เหนื่อยทั้งกาย

 

เหนื่อยทั้งใจ  เครียดว้อยยยยยย

 

 

 

 

เปิดเทอมอีกแร้วค้าบบบบบ

 

ไม่รู้จะเปิดเร็วไปไหน เฮ้อออ

 

ดีหน่อยนะเนี่ยที่เทอมนี้ไม่ต้องสอนปวช 1

 

แต่ ......................................

 

ต้องมาเจอกันกับวิชาภาคอื่น

 

ปรากฎว่าเทอมนี้ต้องสอนวิชาของหมวดชีพพื้นฐาน

 

ชื่อวิชาว่า "การเงินส่วนบุคคล" 

 

เป็นวิชาที่ว่าด้วยการใช้เงิน

 

การลงทุน  การออม  อะไรพวกนี้แหละ

 

แต่เอ๊ะ มันเกี่ยวอารายกับครูคณิตศาสตร์อย่างเราวะเนี่ย

 

ทางฝ่ายวิชาการให้เหตุผลว่า 

 

"เนื่องจากครูหมวดชีพพื้นฐานมีจ่ำนวนไม่เพียงพอ และครูหมวดคณิตศาสตร์เหลือ

 

จึงทำให้ครูคณิตศาสตร์อย่างเราต้องไปสอนวิชานี้ไปโดยปริยาย"

 

เป็นเหตุผลที่สมเหตุสมผลอย่างมาก (- - ")

 

อารายกานเนี่ยยยยยยยยยยย

 

มาตรฐานอยู่ตรงไหนกันเนี่ย

 

เอาครูคณิตศาสตร์อย่างเราไปสอนวิชาอย่างนี้

 

แล้วคิดว่าเด็กมันจะได้รับความรู้มั้ยเนี่ย

 

อยากจะบอกเด็กเหลือเกินว่า

 

เราก้อรู้พอๆกับมันเนี่ยแหละ

 

แต่พูดมากไม่ได้อีก

 

เด๋วก้อโดน "แจ๊บบ้า เดอะ ฮัท" ด่าเข้าให้อีก

 

ยิ่งเค้าจับมองอยู่เนี่ย

 

ลำบากจริง จริ๊งงงงงงง

 

ดันมาเป็นครูชั้นผู้น้อยที่โรงเรียนนี้อ่ะ

 

เอาวะ

 

ถือว่าเป็นกรรมเก่าก็แล้วกันนะ

 

5555555+

วันก่อนได้ฟังเพลงนี้เป็นครั่งแรก

 

ยอมรับเลยว่าโดนมากมาย

 

ใครแต่งเนี่ย ภาษาโคตรสวย

 

ชอบอย่างแรงงงงงงง !!!!!!

 

ถ้ามีแฟน จะให้ฟังเพลงนี้ทั้งวันเรย

 

คงรู้สึกดีน่าดู

 

แต่เสียดาย  ม่ายมีแฟน 55555

 

เพลงนี้เรยคับ จัดไปเลย

 

 

รู้ไหมว่ามันดียังไง และรู้ไหมว่าสุขใจเพียงใด
รู้ไหมว่าชีวิตเก่าๆ ของฉันนั้นเปลี่ยนไปเท่าไหร่
รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง
รู้ไหมการที่ได้เจอเธอนั้นช่างยิ่งใหญ่สักเท่าไหร่

เธอ...เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ จนฉันได้เจอเธอ

โลกที่เคยมองดูซึมเซา โลกที่มีแต่ความว่างเปล่า
ฟ้าทึมๆ และวันเศร้าๆ ไม่คิดว่าจะมีวันนี้ได้

เธอ...เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ จนฉันได้เจอเธอ

ขอบคุณสวงสวรรค์ ให้เราได้เจอะกัน
ขอบคุณคนๆ นั้น ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ
ขอบคุณทุกเรื่องราว ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ...เธอ...สุดที่รัก

รู้ไหมว่ามันดียังไง และรู้ไหมว่าสุขใจเพียงใด
รู้ไหมว่าชีวิตเก่าๆ ของฉันนั้นเปลี่ยนไปเท่าไหร่
รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง
รู้ไหมการที่ได้เจอเธอนั้นช่างยิ่งใหญ่สักเท่าไหร่

เธอ...เธอทั้งนั้นที่ทำ ให้ช่วงชีวิตของฉันน่าจดจำ จนฉันได้เจอเธอ

ขอบคุณสวงสวรรค์ ให้เราได้เจอะกัน
ขอบคุณคนๆ นั้น ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ
ขอบคุณทุกเรื่องราว ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ...เธอ...

ขอบคุณสวงสวรรค์ ให้เราได้เจอะกัน
ขอบคุณคนๆ นั้น ที่ทำให้ฉันได้พบเธอ
ขอบคุณทุกเรื่องราว ต้นเหตุที่ในวันนี้ฉันนั้นได้เจอ...เธอ...สุดที่รัก

 

(^_^) เพราะมากมาย

 

<object width="300" height="110"><param name="movie" value="http://media.imeem.com/m/ZZ_VTpvME2" /><param name="wmode" value="transparent" /><embed src="http://media.imeem.com/m/ZZ_VTpvME2" type="application/x-shockwave-flash" width="300" height="110" wmode="transparent"></embed><br /><a href="http://www.imeem.com/people/FuCDYKy/music/fatHoTN5/groove_rider/" target="_blank">เธอทั้งนั้น (สุดที่รัก)</a></object>

   กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้องทั้งหลายคร้าบบ

 

ไม่ได้อัพสเปซซะนาน ได้โอกาสก้อเลยอัพซะ

 

อื้ม ช่วงนี้ชีวิตก้อเหมือนหัวข้อละคร้าบบบ

 

เรื่อยเปื่อย หนักไปทางเปื่อยซะมากกว่า

 

ทำงานก้อไม่ค่อยมีความสุขเท่าที่ควร

 

เด็กยัง..... เหมือนเดิม  พูดยังไงก้อเหมือนเดิม

 

ชีวิตกลับมาเซ็งเหมือนเดิม

 

อาทิตย์ก่อนเป็นอาทิตย์ที่น่าจดจำไปตลอด

 

มีความสุขมากมาย

 

ได้เจอคนที่อยากเจอมากที่สุด

 

ได้ตะลอนทัวร์ด้วยกัน ไปนู่นไปนี่ด้วยกัน

 

ได้ถ่ายรูปด้วยกัน  มีความสุขจริงๆนะ

 

แต่ก้อเหมือนที่บางคนเคยบอก

 

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปเร็วเสมอ

 

ถึงแม้ว่าช่วงเวลาแห่งความสุขจะผ่านไปเร็วแค่ไหน

 

อยู่ที่เราว่าจะตักตวงความสุขนั้นไว้กับตัวได้มากแค่ไหนมากกว่า

 

ซึ่งผมมั่นใจว่าผมได้ตักตวงมันไว้อย่างเต็มที่

 

และเก็บความสุขนั้นล๊อคกุญแจเก็บไว้ในความทรงจำ

 

คิดถึงเค้าเมื่อไหร่

 

ก้องัดเอากล่องความทรงจำนั้นขึ้นมา

 

เปิดออกดู เพื่อให้ความรู้สึกดีๆ กลับมาอีกครั้งนึง (^_^)

 

เหอ เหอ  โอ้วข้อความข้างบน

 

เสี่ยวได้อีก 555+

 

  

 

ชีวิตเราทำมายมานเหนื่อยอย่างงี้น้อออ

 

เรียนจบแร้ว นั่นว่าเหนื่อยแร้วนะ

 

ทำงานเหนื่อยหนักกว่าเดิมอีก

 

เฮ้อออออออ

 

ทำได้อย่างเดียว

 

 

 

 

 

 

 

 

มาซักทีเถอะ  ขอร้อง  Please

 

 

มาแล้วคร้าบ....................

 

สัญญาเอาไว้ว่าจะนำบรรยากาศงานแต่งงานของพี่ชายมาให้ดูกัน

 

เอามาแล้วนะไปดูกันได้เรย

 

ขอบอกว่างานนี้ เหนื่อยโครตๆๆๆ

 

วันงานนะ ไม่ได้กินข้าวทั้งวัน

 

กว่าจะได้กิน ซัดไปตีสอง

 

ตื่นมาอีกวัน แหมง  เมื่อยไปทั้งตัวเลย

 

เอาเท่านี้ก่อนละกันนะ

 

เด๋วค่อยอัพใหม่นะกั๊บ

 

บายคับ

 

 

กหราบสวัสดีท่านมิตรรัก  นักอ่านทั้งหลายคร้าบ 

 

เกล้ากระผมกลับมาอีพสเปซอีกครั้งนึง หลังจากหายหัวไปนาน

 

มาเล่าความทุเรศของตัวเองให้ฟัง

 

สอบ math-stat คะแนนเต็ม 80 ให้ทายว่าอาตมาได้เท่าไหร่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  แม่เจ้า!!!!!!!  มันเกิดอะไรขึ้นกับชัวิตกรูวะเนี่ย

 

  ในหัวมันตีกันไปหมดแร้ว

 

  ทั้งปัญหาของตัวเองและปัญหาอื่น ๆ อีกมากมาย

 

  ........

 

  .......

 

  รู้สึกว่าตัวเอง "เฮงซวย"

 

  เพราะ อะไรนะเหรอ

 

  เพราะคนรอบข้างมีปัญหาเราช่วยอะไรเค้าได้บ้าง

 

  แต่พอตัวเองมีปัญหาดันแก้เองไม่ได้

 

  เลยรู้สึกว่าตัวเอง "เฮงซวย"

 

      หลังจากปล่อยให้เน่าอยู่เป็นเวลาเดือนกว่าๆ  บัดนี้ ข้าพเจ้าได้กลับมาอัพสเปซอีกครั้งนึง

 

      อยากจะอัพอยู่นานแระ แต่ไม่มีโอกาสซักที วันนี้เป็นโอกาสดีได้มาอัพแระ

 

      เดือนก่อน

 

      ไปงานแต่งงานเพื่อนมา

 

      ย้ำ!!!!  งานแต่งงาน

 

      ความรู้สึกแวบเข้ามาในหัว

 

      "เพื่อนกรูแต่งงานแร้ว   กรูเองยังหาแฟนเป็นตัวเป็นตนยังไม่ได้เรย (- -")  เฮ่อ "

 

       แหม วันนี้เพื่อนเรามันสวยเกินห้ามใจเสียจิง

 

      ด้วยความที่ไม่ได้พบกันนาน  พวกเราจึงลากเจ้าสาวมาคุย  จนเจ้าบ่าวแอบค้อน    5 5 5 5 5

 

      ด้วยความที่แม่เจ้าสาวเห็นเราอ้วน  กลัวเรากินไม่พอ

 

      เลยยกกับข้าวมาสองชุด  เราก้อเกรงใจกินไม่หมดเด๋วจะเสียมารยาท

 

     เลยยัดเข้าไปจนหมด  แอบจุกเล็กๆ

 

     ขอบอกว่า มัสหมั่น เนื้อ ของเค้าอร่อยมากๆๆๆๆๆ  กินไปสาม  มันเลยจุกไง

 

      กลับจากงานแต่งงานเพื่อน ก้อกลับมานั่งทบทวนความรู้สึกของตัวเอง

 

      กรูต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ละเนี่ย

 

      มันน่าน้อยใจจริง

 

      ไม่เป็นไร ซักวันมันก้อต้องโผล่มาในชีวิตเราเองแหละ

 

      แต่ถ้าไม่โผล่มา   แสดงว่า  เราเป็น โสด  ก้อแค่นั้นเอง

 

      เฮ่อ !!!!!!

 

 

 

    

 ช่วงนั้ ทำไมช่วงชีวิตของเราช่างวุ่นวายขนาดนี้เนี่ย

 

ทั้งตัวเอง ทั้งคนรอบข้าง  มีอะไรให้สะเทือนใจได้ตลอด

 

เพื่อนเรา(ทั้งคู่) ที่คิดว่ารักกันนักหนา ที่เค้าบอกว่าผู้หญิงคนนี้แหละแม่ของลูก

 

กลายเป็นว่าต้องเลิกกัน  แต่ที่เศร้าสุดๆ  เป็นเพราะว่า  เค้ามาโรคจิตใส่เรา

 

ประมาณว่า ผู้หญิงอ่ะ  บอกให้เราโทรไปบอกเพื่อนเราว่าเค้าโดนรถชน

 

อ้าว!!!  ทำไมเป็นคนแบบนี้เนี่ย กรรม

 

แล้วชอบโทรมาแล้วก้อบ่นแต่เรื่องเดิมๆ  ประมาณว่าให้เราดูแลแฟนเก่าเค้าให้ที

 

(แฟนเก่าเค้าเป็นเพื่อนเราเอง) อารมณ์ประมาณว่า อาลัยอาวรณ์

 

เซ็งโคดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

แต่พอเราไปถามเพื่อน(ผู้ชาย)เราว่าเลิกกันทำไม  สิ่งที่เค้าเล่าให้ฟัง

 

ทำให้เรารู้ได้เลยว่า  เพราะอะไรมันถึงเลิกกัน 

 

ก้อผู้หญิงอ่ะ  ชอบเอาแต่ใจเกินไป  ยกตัวอย่างง่ายๆ

 

ตีสองแล้ว(สองคนนี้เราเรียกว่า A=ผู้ชาย B=ผู้หญิง)

 

B โทหา A บอกว่าซื้อของให้หน่อย (บ้านของ A อยู่ห่างจากหอของ B ประมาณ 5-6 กิโล)

 

ตีสองคับพี่น้อง  แรกๆ ก้อไม่เท่าไหร่  ทำให้ได้ เต็มที่

 

หลังๆ  โคตรบ่อยเลย  ประมาณว่าเกือบทุกคืนอ่ะ

 

มันไม่ใช่เรื่องสบายๆนะ ที่จะขับรถมา 5-6 กิโล ทุกคืนๆ อ่ะ

 

พอ A บ่น B ก็น้อยใจ ประมาณว่าแค่นี้ก็ทำให้เค้าไม่ได้ แล้วก้อทะเลาะกัน

 

คนที่รับเคราะห์ไม่ใช่ใครครับ กรูเอง!!!!

 

โทมาร้องไห้ฟูมฟาย  เอาดิกรูก้อต้องปลอบอีก เฮ่อ (- -")

 

นี่เป็นแค่ตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ  เท่านั้น ถ้าเล่าทั้งหมดต้องใช้ประมาณ 100 หน้ากระดาษ

 

มีอะไรอีกมากมาย  วันหลังค่อยเล่าให้ฟังอีกเน้อ

        วันก่อน  ขึ้นไปถามคะแนนวิชา Analysis มาแล้วปรากฏว่าคะแนนก้อไม่ได้ประทับใจเราหรอกนะ   เรื่องที่น่าประทับใจกว่านั้นคือ อาจารย์จันทนา   ไอยรากาญจนกุล  อาจารย์ประจำภาควืชาของเราที่เรารู้สึกดีกับท่านได้ให้เกียรติเล่าประวัติของท่านมาให้เราฟัง  พอฟังแล้วรู้สึกดีจังเลยจะมาปล่อยไว้ในสเปซเรื่องมีอยู่ว่า......

        พื้นเพเดิมของท่านเป็นคนจังหวัดพิษณุโลก  พอท่านเรียนจบมศ.3 ในหัวของท่านมีแต่คิดว่าท่านจะเรียน วิทยาลัยครูพิษณุโลกเพียงอย่างเดียว  ด้วยความที่ทางบ้านมีฐานะไม่ค่อยดีนัก  เรียน วค.แค่สองปีก็ได้ทำงานแล้วจะได้ช่วยแม่ทำงานหาเงินมาส่งน้องๆ ของท่านได้เรียนอีก   แต่ครูประจำชั้นของอ.จัน เห็นว่า อ.จัน เรียนเก่งน่าจะเรียนต่อ ม.ปลาย นะ เลยเอาเรื่องนี้ไปคุยกับแม่ของอ.จัน     หลังจากนั้นแม่ของอ.จัน ก็ได้มาคุยกับอ.จัน  แต่ตัวของอ.จัน นั้นคิดแต่จะเรียน วค.เพียงอย่างเดียว ดังนั้นจึงไม่ยอมท่าเดียว  จนทะเลาะกับแม่ของตัวเองอย่างหนักในเรื่องดังกล่าว  จนสุดท้าย แม่ของอ.จัน ร้องไห้ออกมาเพราะเสียใจ  อ.จัน เห็นดังนั้นด้วยความที่ท่านรักแม่ของท่านมาก  ท่านจึงยอมตามใจแม่ของท่าน  จนได้ไปเรียนจบมศ.6 จนได้ที่น่าทึ่งคือตัวอ.จัน เรียนม.ปลายสายศิลป์ (คณิตศาสตร์-ภาษาอังกฤษ) ท่านกล่าวว่าทั้งสองวิชาเป็นวิชาที่ท่านชอบเรียนมากๆ ไม่ได้คำนึงว่าจะต้องเรียนวิทยาศาสตร์แต่อย่างใด (ระหว่างตอนที่ท่านตัดสินใจจะเรียนม.ปลาย อ.จันท่านมีเพื่อนอยู่คนนึงเป็นเพื่อนรักกัน  เพื่อนของท่านตั้งใจจะเรียน ม.ปลาย แต่ท่านได้เกลี้ยกล่อมจนเพื่อนของท่านตัดสินใจไปเรียน วค.พิษณุโลก  แต่สุดท้ายตัวท่านเองได้เรียนม.ปลาย แทน ท่านเล่าว่าเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องตลกมาจนถึงวันนี้)  แต่พอจบม.ปลายท่านก็ยังมีความคิดเดิมนั่นคือการเรียน วค.พิษณุโลก อีกแล้ว  ท่านเล่าว่าความตั้งใจแรกของท่านจริงๆ ต้องการเป็นเพียงแค่ครูในต่างจังหวัดเท่านั้น  เพราะต้องการแค่มีงานทำแล้วเลี้ยงดูแม่และน้องๆ ของท่านเท่านั้น  จึงยังไม่ละทิ้งความคิดที่จะเรียนวค.พิษณุโลก  แต่สุดท้ายท่านก็ยังไม่ได้เรียนวค.พิษณุโลก จนได้เพราะตอนที่ท่านจบม.ปลายนั้น มศว.พิษณุโลกได้เปิดเป็นปีแรก ทางมศว.ได้ให้โควต้านักเรียนที่เรียนดีภายในจังหวัดพิษณุโลกมาเรียนในมหาวิทยาลัย  และอ.จันก้ได้โควต้ามาเรียนในมศว.พิษณุโลก จนจบปริญญาตรีเรียบร้อย  หลังจากนั้นท่านได้ไปเรียนต่อปริญญาตรีที่ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีเรื่องตลกอีกเรื่องที่เป็นเหตุให้ท่านมาสอนที่มอ.จนทุกกระทั่งทุกวันนี้ ในระหว่างที่เรียนที่จุฬาฯ นั้นท่านได้สมัครทุนของมหาวิทยาลัยที่จะให้ทุนในการเรียนปริญญาโทและจะรับบรรจุเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยแห่งนั้น  ระหว่างนั้นมีมหาวิทยาลัย 2 แห่งให้ท่านเลือกคือ มหาวิทยาลัยศิลปากร และมอ.ของเรานี่เอง   ตอนแรกท่านก็เลือกไม่ถูกว่าจะไปเรียนที่ไหนดี แต่บังเอิญว่าท่านไม่ชอบการใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ เพราะท่านไม่ชอบบรรยากาศของกรุงเทพฯ  และเป็นเหตุบังเอิญที่ท่านคิดว่าม.ศิลปากร  อยู่กรุงเทพฯ!!!  ท่านจึงได้สมัครทุนของ มอ. แทนซะอย่างงั้น   นี่ก็เลยเป็นเหตุให้ท่านได้มาสอนอยู่ที่ มอ.จนถึงทุกวันนี้  

            นี่ถ้าแม่อ. จันทนาไม่ร้องไห้วันนั้น  คงไม่มีอาจารย์จันทนา    ไอยรากาญจนกุล ในวันนี้ เราคงไม่ได้พบอาจารย์คณิตศาสตร์ที่ดีมาก ๆ คนนึงในชีวิตของเรา

 

     

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   หลังจากไว้ผมทรงนี้มาเป็นเวลาเจ็ดเดือนกว่าๆๆ   ความรำคาญเริ่มถามหาและบวกด้วยการไซโคจากผู้คนรอบข้าง  ไม่ว่าจะเป็นเพื่อน แฟน เอ้ย!!!!!! ม่ายมีแฟนนี่หว่า   คุณแม่ที่เคารพที่บอกให้เราตัดผมตั้งแต่สามเดือนแรก แต่เราก้อยื้อไว้จนผ่านมาหลายเดือน  อาตมาเลยตัดสินใจไปตัดผมมาเมื่อวันที่ 24  พฤศจิกายน  2549  เวลา 15.19 น. หลังจากที่ตัดเสร็จแล้วสภาพของเราดูได้ที่รูป อัพไว้ให้ดูแระ รู้สึกว่าตัวเองหัวเล็กไปเรย 5 5 5 5 +  มีแต่คนพูดว่าเราน่าจะไปตัดตั้งนานแล้ว  ที่แสบสุดไอเจฟ บอกว่า"อุ้ม มึงไปตัดมาแล้วรู้สึกว่ามึงมีชาติตระกูลขึ้นจมเลย" แสดงว่าเมื่อก่อนเนี่ยเรารูปชั่วตัวดำอย่างแรงเลยใช่มั้ย

      เพื่อนเม้นท์มาบ้างเน้อว่าผมทรงใหม่เราเปงไงบ้างนา  คอยอยู่ ......(^_^)

- ทำกับข้าว

- ล้างจาน 

      ฯลฯ  (บรรยายม่ายหมดแระ)

เหนื่อยมาก ๆ เลยนะเนี่ย แต่ว่า ถึงจะเหนื่อยแค่ไหน ก้อยังมีกำลังใจทำงานเยอะ  โดยเฉพาะ ค่ายสอง น้อง ๆ น่ารักตรึม ไม่ว่าจะเป็น น้องหมวยเอย  น้องแตน น้องแหม่ม น้องเมย์  น่ารักกันทั้งนั้น เห็นแล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง (^_^) (ค่ายแรกเหนื่อยมากหน่อย เพราะไม่ค่อยมีคนน่ารักเท่าไหร่ จะพูดว่าไม่มีเลยก้อว่าได้ (- -") 5555 )

     แต่อย่างน้อยที่สุดเราก้อก่อสร้างกันเป็นผลสำเร็จ  ถึงจะเหนื่อยแต่ก้อภูมิใจ เพราะอย่างน้อย เราก้อทำประโยชน์ให้สังคมได้บ้าง คริๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

หวานแล้วยังอิจฉาเค้าอีก

เรา : อิจฉาจังเลย!!!

เขา : อิจฉาอะไรหรอ??

เรา : อิจฉาเครื่องบินที่อยู่บนแอร์พอร์ต อิจฉาปรอทที่อยู่กับคนไข้ อิจฉาเส้นเลือดที่อยู่ในหัวใจ อิจฉาใครๆที่อยู่ใกล้ๆเธอ

 

หวานแบบบ้าๆบอๆ

เรา : รู้มั้ยในท้อง??ฟ้ามีอะไร

เขา : ไม่รู้อะ??อะไรหรอ

เรา : ในท้องฟ้ามีหมู่ดาว ในเมืองลาวมีข้าวเหนียว ในกะทะมีไข่เจียว ใจดวงเดียวมีแต่เธอ

!!เดี๋ยวๆ ยังมีกลอนปิดท้ายอีกนะ!!

 

รักใครรักแท้และรักจริง

 

รักแล้วทิ้งมีบ้างเป็นบางหน

 

แต่รักนี้ขอสาบานจากใจตน

 

จะรักคนชื่อ......ตลอดไป

 

 

เอาไปใช้กันนะ 

 

อยากให้ทุกคนมีความรักที่สมหวังคับ